Terug uit Roemenië, waar ik 3 dagen ben geweest.
Na een autorit van 5 uur, waarin achteruit rijden op de vluchtstrook, praten met elkaar (door naast elkaar te gaan rijden op de autobaan) kon, waar er wel een speed limit was, maar waar niemand zich iets van aantrok, en bellen en smsen ook heel "normaal" was.
Eenmaal bij de Roemeense grens aangekomen, waren er echt nog doaune, die streng naar je foto keken en dan streng na je gezicht... Had ik het paspoort van mijn zusje bij me was ik er ook wel doorgekomen. Voorbij de grens ging de klok gelijk een uur vooruit, en werden de straten hobbelig en slecht, was de toevoer van stroom voor de huizen gew
oon zichtbaar en liepen er veel straathonden. De armoede en het verschil met Budapest werden goed duidelijk in Satu Mare.
Maar natuurlijk was ik gekomen voor de conferentie, waar mijn stagebegeleidster mij en Renee mee naar toe nam.
De talen die gesproken werden waren Roemeens en Hongaars. Waar ik natuurlijk dus niets van versta. De vertalingen die er waren, waren ook in het Roemeens en Hongaars. Er werd echter steeds iemand gevonden die voor ons de lezingen naar het Engels kon vertalen.
Vertegenwoordigd waren vooral ouders(verenigingen) en professionals uit Hongarije en Roemenie. In Roemenie is de zorg voor Autisten nu pas een heel klein beetje op gang aan het komen, vandaar ook deze conferentie, om ouders en professionals met elkaar in contact te brengen en zich samen te voegen om een goed standpunt te maken, en eventueel een motie bij de overheid in te dienen, Om van elkaar te leren en met elkaar in contact te komen.
Samen met Renee heb ik een instelling bezocht voor autisten. Samen met ouders is het materiaal met de hand gemaakt. De overheid betaald alleen de gas/water/licht voorziening voor deze instelling, voor de rest is er geen hulp. Echt triest....
Echt tijd om de omgeving te zien was er niet. Het centrum van Satu Mare is maar klein, met een parkje. Het is een mooi en charmant stadje om te zien, maar er straalt ook armoede vanaf.
Na deze drie leervolle dagen vol met indrukken zat het er al weer op.
Met z'n vijven
in een klein autootje zijn we zaterdag avond terug gekomen naar Budapest.
Na een autorit van 5 uur, waarin achteruit rijden op de vluchtstrook, praten met elkaar (door naast elkaar te gaan rijden op de autobaan) kon, waar er wel een speed limit was, maar waar niemand zich iets van aantrok, en bellen en smsen ook heel "normaal" was.
Eenmaal bij de Roemeense grens aangekomen, waren er echt nog doaune, die streng naar je foto keken en dan streng na je gezicht... Had ik het paspoort van mijn zusje bij me was ik er ook wel doorgekomen. Voorbij de grens ging de klok gelijk een uur vooruit, en werden de straten hobbelig en slecht, was de toevoer van stroom voor de huizen gew
oon zichtbaar en liepen er veel straathonden. De armoede en het verschil met Budapest werden goed duidelijk in Satu Mare.Maar natuurlijk was ik gekomen voor de conferentie, waar mijn stagebegeleidster mij en Renee mee naar toe nam.
De talen die gesproken werden waren Roemeens en Hongaars. Waar ik natuurlijk dus niets van versta. De vertalingen die er waren, waren ook in het Roemeens en Hongaars. Er werd echter steeds iemand gevonden die voor ons de lezingen naar het Engels kon vertalen.
Vertegenwoordigd waren vooral ouders(verenigingen) en professionals uit Hongarije en Roemenie. In Roemenie is de zorg voor Autisten nu pas een heel klein beetje op gang aan het komen, vandaar ook deze conferentie, om ouders en professionals met elkaar in contact te brengen en zich samen te voegen om een goed standpunt te maken, en eventueel een motie bij de overheid in te dienen, Om van elkaar te leren en met elkaar in contact te komen.
Samen met Renee heb ik een instelling bezocht voor autisten. Samen met ouders is het materiaal met de hand gemaakt. De overheid betaald alleen de gas/water/licht voorziening voor deze instelling, voor de rest is er geen hulp. Echt triest....
Echt tijd om de omgeving te zien was er niet. Het centrum van Satu Mare is maar klein, met een parkje. Het is een mooi en charmant stadje om te zien, maar er straalt ook armoede vanaf.
Na deze drie leervolle dagen vol met indrukken zat het er al weer op.
Met z'n vijven
in een klein autootje zijn we zaterdag avond terug gekomen naar Budapest.
