Wien, Vienna, Wenen

Wenen...!

Een van de belangrijkste culturele steden van Europa, de stad van Sisi, de stad van Mozart en Beethoven, de stad van de Europese Voetbal kampioenschappen en zo ontzettend veel meer!

Afgelopen weekend ben ik in Wenen geweest. Dik drie uur met de trein en hup... in Wenen!
Na me te hebben ingechecked ben ik gelijk op weg gegaan... wat een Metrostelsel hebben ze daar!

Om er niet een ik ben, ik heb verhaal van te maken, beschrijf ik hieronder de mooiste plekken die ik heb bezocht en laat ik jullie meegenieten van de stad Wenen, met zijn mooie gebouwen en vriendelijke inwoners.

Stephansdom

Werelds bekendste culturele eigendom, daarnaast wordt door de Oostenrijkers gezegd dat de Dom een landelijk symbool is die de stad maar ook Oostenrijk een eigen identiteit geeft.

Hofburg Imperial Apartments and Silver Collection

2500 kamers, voor bezoekers 22. Hofburg was het belangrijkste verblijf van de Habsburgers, met tentoonstellingen in het verblijf wordt een goed, klein beeld gegeven van de appartementen en van het servies, alsof je aan een 'goed' en een 'gewoon' servies niet genoeg hebt !?!

Schloss Schönbrunn

Echt het allergrootste kasteel die ik ooit heb gezien!!

Echt zo mooi... Nu weet ik dat ik alleen maar over de wandelpaden mag lopen, nergens aan mag zitten en alleen maar allemaal foldertjes over dit kasteel kan krijgen. Toch was ik even de prinsesje die met (letterlijk) open mond door de kamers heen liep! Echt schitterend! Je komt door de grote poort binnen en het is net echt.

Ik kan nu ook wel een mooi historisch verhaal gaan vertellen, maar dat doe ik niet.

Om dan toch een beetje een indruk te geven...

Figaro

Natuurlijk ben ik ook naar het Mozartshuis geweest: Figaro... Het huis waar hij in Wenen het langste gewoond heeft en waar hij het concertstuk Figaro schreef. Naar zijn mening het beste muziekwerk van hem ooit. Toch sloeg Figaro in Wenen niet aan en leek het erop dat het concertwerk een 'domper' zou worden. Totdat ze het werk in Praag hoorde; hier werd Mozart met open armen ontvangen er ontstond een hele hype...

Karlskirche

Een hele grote kerk, gebouwd in de tijd dan Karl IV aan de macht was in Oostenrijk. Hij heeft opdracht gegeven voor de bouw van de kerk met als achterliggende reden: Bedankt voor het eindigen van de plaag, waar in Oostenrijk vele mensen aan waren overleden. Door geld in te zamelen over heel Oostenrijk werd de bouw van de kerk mogelijk gemaakt.

Dit waren globaal echt de hoogtepunten: ik ben nog naar het parlement geweest, de prater, het voetbalstadium waar de Europese kampioenschappen worden gehouden en nog meer plaatsen geweest.

De twee nachten dat ik in Wenen was heb ik geslapen in een Hostel, met 12 bedden op de kamer. Veel geslapen heb ik dus eigenlijk niet :) Wel heb ik leuke mensen ontmoet van over de hele wereld, een jongen uit Venezuela die in Wenen was met als grootste doel: uitgaan, 2 jongens uit Brazilie, waarvan ik een vriendschapring heb gekregen: voor nieuwe vrienden die ze onderweg maakte echt heel lief, een jongen uit Japan die nog nooit van Nederland had gehoord, een echtpaar uit Canada die een tour du Europa maakte en een meisje uit Vietnam. Allemaal hele interessante leuke mensen met een eigen verhaal!

Zo dit was het weer... Dankjullie wel voor de kaartjes en mailtjes die ik krijg! Ze doen me heel goed...

Tot vandaag precies, over 1 maand!

De laatste 6 weken zijn ingegaan

Het is nu een maand geleden geloof ik dat ik voor het laatst iets geschreven heb,
vol goede moed begin ik aan een nieuw bericht vanuit Hongarije waar ik nog 6 weken
en 1 dag zal verblijven.

Allereerst, en gelijk ook het allerbelangrijkste: ik heb bezoekjes gehad van verschillende mensen.
Als eerste kwamen Annet en Karin 3 daagjes op bezoek. Na een voor mij zenuwslopende dag, want wat duurde het toch lang, kwamen ze om 21.00 uur aan. Samen hebben we er een culturele trip van gemaakt, door Budapest.
De dagen vlogen echter zo snel voorbij en het afscheid ze zeggen ook niet voor niets 'time flies when you are having fun'

Maar lang de tijd om te treuren had ik niet, want met het vliegtuig waarmee karin en annet naar huis vlogen kwamen mijn zusje en Koen aan!
Ook hen heb ik natuurlijk Boedapest laten zien maar naast boedapest ook Szentendre een klein heel schattig dorpje 50 minuten van Boedapest vandaan...

Samen met lieke en koen heb ik ook mijn tas ingepakt, op weg naar békéscsaba. Daar ging ik 3 dagen lang allemaal instellingen bezoeken. Instellingen voor Autistische kinderen (sommige ook voor andere mentale handicaps) van overheidsinstellingen tot privé instellingen. Deze drie dagen waren erg intensief, 7 instellingen en veel reizen. Op de avond van terugkomst in Boedapest mocht ik mijn kamertje alweer gereed maken want....

... de ochtend erna kreeg ik namelijk een bezoekje; Arlette.
Samen met Arlette heb ik genoten van het weer, van het picknicken, van het kasteel en (bijna) alle kerken hier in Boedapest die toch echt allemaal heel erg de moeite waar zijn om te bezichtigen. En op de late avonden waarin we gezellig in lagen te kletsen van sex and the city (met dank aan annet)
Maar ook nu kwam er erg snel weer een de leuke dagen. Mijn laatste bezoek ging weer naar huis. Het liefst was ik nu gewoon in de koffer meegegaan naar Nederland!
--:-- Foto's van dit bezoekje heb ik niet meer (komen wel) maar zoals sommige van jullie weten, heeft mijn computer besloten het niet meer te doen, en kapot te gaan --:--

Nu staat er voor mij nog op het voorprogramma, een weekendje Wenen over 2 weken en een vakantie in Kroatie.

Het hoofprogramma volgt op 2 juli: mijn vliegtuig terug naar Nederland. Tot die tijd blijf ik aftellen (nog 6 weken en 1 dag)

Romania

Terug uit Roemenië, waar ik 3 dagen ben geweest.
Na een autorit van 5 uur, waarin achteruit rijden op de vluchtstrook, praten met elkaar (door naast elkaar te gaan rijden op de autobaan) kon, waar er wel een speed limit was, maar waar niemand zich iets van aantrok, en bellen en smsen ook heel "normaal" was.
Eenmaal bij de Roemeense grens aangekomen, waren er echt nog doaune, die streng naar je foto keken en dan streng na je gezicht... Had ik het paspoort van mijn zusje bij me was ik er ook wel doorgekomen. Voorbij de grens ging de klok gelijk een uur vooruit, en werden de straten hobbelig en slecht, was de toevoer van stroom voor de huizen gewoon zichtbaar en liepen er veel straathonden. De armoede en het verschil met Budapest werden goed duidelijk in Satu Mare.

Maar natuurlijk was ik gekomen voor de conferentie, waar mijn stagebegeleidster mij en Renee mee naar toe nam.
De talen die gesproken werden waren Roemeens en Hongaars. Waar ik natuurlijk dus niets van versta. De vertalingen die er waren, waren ook in het Roemeens en Hongaars. Er werd echter steeds iemand gevonden die voor ons de lezingen naar het Engels kon vertalen.
Vertegenwoordigd waren vooral ouders(verenigingen) en professionals uit Hongarije en Roemenie. In Roemenie is de zorg voor Autisten nu pas een heel klein beetje op gang aan het komen, vandaar ook deze conferentie, om ouders en professionals met elkaar in contact te brengen en zich samen te voegen om een goed standpunt te maken, en eventueel een motie bij de overheid in te dienen, Om van elkaar te leren en met elkaar in contact te komen.
Samen met Renee heb ik een instelling bezocht voor autisten. Samen met ouders is het materiaal met de hand gemaakt. De overheid betaald alleen de gas/water/licht voorziening voor deze instelling, voor de rest is er geen hulp. Echt triest....

Echt tijd om de omgeving te zien was er niet. Het centrum van Satu Mare is maar klein, met een parkje. Het is een mooi en charmant stadje om te zien, maar er straalt ook armoede vanaf.

Na deze drie leervolle dagen vol met indrukken zat het er al weer op.
Met z'n vijven in een klein autootje zijn we zaterdag avond terug gekomen naar Budapest.

Hooggeëerd bezoek -)

Weer een weekje voorbij. Heel veel gedaan en eigenlijk ook weer niets….

De stage loopt niet, maar dat is waarschijnlijk heel snel voorbij. Na ontzettend vaak initiatief genomen te hebben hier, hebben we onze stagebegeleidsters in Nederland ingeschakeld.
Zij hebben ons min of meer weer op weg geholpen. Naast de stage bij Vadaskert ga ik observeren in een Autist Research Centre hier in Boedapest. Ook heb ik woensdag gesprek in Székersféhervár over de Open Wereld School ook een project voor Autistische kinderen/jongeren om te kijken welke mogelijkheden hier liggen.
De wolken verdwijnen zo langzaam, net zoals de lente zijn intrede doet want, de bloemetjes beginnen langzaam te bloeien!

En dan nu de beste gebeurtenis… Mijn moeder kwam op bezoek!!!
Eindelijk weer even lekker samen met mijn moeder zijn, heeft me echt heel goed gedaan. En natuurlijk als inwoner van Boedapest moet je ook wat moois laten zien!
Zo heb ik samen met haar de Castle Caper gelopen. Een wandeling door de wijk onder aan de Castle Hill naar boven toe. Mooie uitzichten over Buda, langs een synagoge, de grote Matthias kerk (in de steigers) en langs verschillende monumenten en musea. Met als eindpunt van de wandeling het Royal Castle, met een schitterend uitzicht over Pest en de Donau.
Een wandeling langs de Andrassy út. Een oude, grote, drukke straat met veel grote statige bouwwerken. Loop je de Andrassy út helemaal uit dan eindig je op de Heroes Square. Een plein met zoals het woord al zegt een verering aan de helden uit het verleden. Ook erg toeristisch want elke 5 minuten stopt er wel een bus met toeristen die dan 10 minuten foto’s mogen maken en dan weer moeten instappen….
Natuurlijk zijn we ook heerlijk gaan eten. In restaurantjes; waaronder één avond samen met Renee en twee Turkse studenten uit Kodolányi.

Aan alle leuke dagen komt natuurlijk een eind zo ook aan deze. Zolang heb ik er naartoe geleefd en zo snel gingen ze ook weer voorbij-(
Hierbij eindigt ook mijn update, mijn moeder zit in het vliegtuig naar Keulen en ik maak me op voor mijn stage!

Oh maar ik wil jullie wel echt super bedanken voor de mailtjes. Ze doen me echt heel goed!
Liefs

Geen Stage > Feestje?

Tja als je stage niets is dan moet je toch wat of niet...? haha

In het kader van Low-festival was er vorige week My City Amsterdam. En dan moet er natuurlijk een optreden zijn van de Amsterdam Klezmer Band (?), Oost-Europese Joodse muziek met zigeuner en balkan invloeden. Met in het voorprogramma the Cool Collective.
Heel apart, het optreden was in de A38, een boot op de Donau.
De Nederlandse bevolking was goed vertegenwoordigd. Heel apart, om (eindelijk) weer gewoon Nederlands om je heen te horen spreken. Ik voelde me bijna weer even thuis :). De voetjes gingen al snel van de vloer bij het horen van de eerste tonen, en met de voetjes ook de boot die mee deinsde op het ritme wat de sfeer juist dat beetje extra gaf.
Al met al een leuke late avond.

Dit merkte ik vooral de dag erna toen (na 3uur) slaap mijn wekker weer af ging. Op weg na Székerfehérvár. Want we zijn hier natuurlijk om te leren.
Na een paar uurtjes les te hebben gehad, kregen we de sleutel om voor 2 nachtjes te blijven slapen op Kodolányi.
Hier werden we dezelfde avond uitgenodigd door twee Finse meiden om samen wat te gaan drinken. En drinken kunnen ze, haha! Twee kleine blonde aardige meiden, die zuipen als.... Waarschijnlijk houden ze zich in Finland warm met de Wodka en bier ????

Samen met nog wat andere studenten zijn Renee en ik naar een klein cafe gegaan in de kleine stad. Dat heeft ook weer zijn eigen charme :) en tegelijk ook weer een leuke manier om de studenten beter te leren kennen.
De studenten zijn erg leuk en vriendelijk onderling. Met het groepsgevoel is niets mis. Hierdoor voelde ik me gelijk een heel stuk beter op mijn gemak. Maar aan alle leuke avonden komt een einde zo ook aan deze!

De zaterdag was de winetasting, (gezellig/leuk/een hele ervaring). Deze begon om 12 uur. Slaperig (soms met kater) kwamen de studenten uit hun kamers, om te verzamelen bij de bus. Het zonnetje scheen, en de lucht was mooi blauw.
Eenmaal aangekomen zat de sfeer er al goed in, ik was erg nieuwsgierig naar wat er komen ging...

We kregen witte wijn 6 soorten van droog naar zoet. Daarna nog een 7e weer een droge. We kregen hapjes (kaars/vlees/groente) en brood om te eten bij de wijn. Die laatste ging er bij iedereen goed in! Bij deze paar wijnen bleef het niet, er was een vrijgevige (oud)student uit Alaska, die nog eens 4 flessen wijn kocht en deze verdeelde. Hierna volgde nog bier en champagne. En dat alles op nog klaarlichte dag.

Het was echter heel leuk om eens onder de studenten te zijn. Hier in Budapest leven Renee en ik, heel erg afgezonderd van alles en iedereen. We hebben les in Székesfehérvár, en niet in Budapest waardoor we hier niet gemakkelijk studenten ontmoeten, en op stage heb je ook alleen patienten. Hier heerst echter ook een beetje een hierarchie. Als stagiaire sta je heel laag in de hierarchie. Om dus nu andere studenten vind ik erg leuk, en geeft me juist weer een extra stimulans.

En dan als laatste ...
~*~~~~* the Night of The Unexpected*~~~~*~
Trafo, the House of Contemporary Arts
Omschreven als een avond vol verassingen, met verschillende muziekstijlen, geëxpirimenteerde muzieksoorten, van techno tot gecomponeerde klassieke muziek.
Erg apart om te zien, jammer genoeg was ik wat laat daar zodat ik niet alle optredens heb gezien, maar wat ik heb gezien, had ik echt nog nooit gezien. Echt heel mooi, de lichteffecten, de muziek was erg apart, soms wel pijnlijk voor de oren. Van een klassiek koor tot keiharde Techno muziek. Een hele ervaring.

Én diák vagyok.

…In vogelvlucht…

Mijn eerste Hongaarse lessen zitten erop. De lessen volg ik aan de Kodolányi Universiteit in Székesfehérvár, ongeveer een dik uur met de trein vanuit Boedapest. Hier volg ik samen met andere internationale studenten uit o.a Polen, Finland en Turkije twee cursussen; Hongaarse taal en Hongaarse cultuur.
De Hongaarse taal is een mooie taal, natuurlijk niet te vergelijken met het Frans maar ook deze taal heeft wel wat. Het is een Fins-Oeraalse taal, en lijkt op geen enkele andere taal. We hebben eenvoudige zinnetjes opgelezen, en zelfs deze waren niet altijd even eenvoudig.
De cultuurlessen zijn ook interessant, ze gaan in op de Hongaarse cultuur; van schrijvers en musici tot feesten, gebouwen en eten.
De stage wil (na de ene intensieve week) niet echt vlotten. Ik heb eigenlijk geen stage meer gehad. Steeds is het; “next week, tomorrow in the afternoon (en dan is er niemand)” enz. Maar mijn stagebegeleidster vanuit de instelling zou vanaf maart meer tijd voor ons hebben. Dus we zullen zien, tot die tijd zelf maar initiatief tonen en kijken hoever we daarmee komen

Het straatleven van Boedapest (maar ook Hongarije)...
Veel mensen zijn arm maar hebben wel nog een huis boven hun hoofd. Veel huizen zijn hier oud, van origine mooi maar hebben hun gloriedagen al gehad. Ze zijn vervallen, donker, somber.
Er is echter ook een grote groep Hongaarse bevolking zonder dak boven hun hoofd. Deze mensen leven bijvoorbeeld in de metrotunnels. Overdag proberen ze wat spulletjes te verkopen aan mensen. Er is ook nog een categorie die met een bekertje zit bedelen voor wat geld. Arme mensen; jong/oud, man/vrouw, gehandicapt, met huisdieren, met kleine eigendommen. Echt heel betreurenswaardig. Er zijn maar weinig plekken (opvanghuizen) voor deze mensen.
Ook zijn er nog dakloze mensen die voor zichzelf een dak hebben gemaakt. Deze mensen leven tussen de struiken, bijvoorbeeld langs het spoor. Soms samen met een hond. Ze hebben van oude dekens, plastic en van allerhande spulletjes eigen hutjes gebouwd. Doordat het nu nog koud is (vooral in de avond en nacht), en het hier helemaal niet regent (in deze maand heeft het 0,5 dag geregent) begint er nog niets te bloeien.
Op straat wordt veel openbaar alcohol gedronken, vooral wodka en andere sterke dranken. In sommige plaatsten, letterlijk op elke straathoek.


“The past must be acknowledged…”
In the House of Terror.
In 1944 stond dit gebouw bekend als “the House of Loyalty”. Het was het hoofdgebouw van de Hongaarse Naties. Na ‘bevrijding’ door de Russen werd het gebouw tussen 1945 en 1956 de vestiging van de communistische terreur organisatie ÁVH. Nu is het een museum, een herinnering en eerbetoon aan de slachtoffers van de terreur maar ook een herinnering aan alle verschrikkingen van de twee dictatoriale terreur bewinden.
Echt heel indrukwekkend, een stukje uit de geschiedenis van Hongarije, een geschiedenis nog niet een zo lang geleden.


~ Ket D’entrée *Gödöllöi Királyi Kastélmúzeum ~
Het grootste paleis in Hongarije.
Dit kasteel staat bekend om zijn geschiedenis en zijn unieke architectuur. Voor de leek staat het kasteel gewoon bekend als het paleis van keizerin Elisabeth in Hongarije. Haar zomerverblijf.
Een droom van (bijna) elk meisje om daar doorheen te paraderen. Een mooie tentoonstelling, met sommige meubelstukken nog van originele afkomst, portretten en natuurlijk kledij…

Wat er de volgende keer weer te zien is...?

Op je slippers....

De eerste stage week zit erop!
Nu weer even bijkomen! Oja voordat ik aan de stage begon ben ik nog een paar daagjes (als in 2) naar Pécs geweest. Drie uurtjes van Boedapest. Echt een heel schattig stadje met allemaal torentjes, van kerkjes moskeen en Synagogen. Door de geschiedenis heen hebben in Pécs ook veel Turken gezeten en deze invloeden zijn nog goed te zien. Elke 10 minuten klingelt er een ander torentje en het ruikt er naar honing. Och ja en wat vonden we de lucht er schoon, veel beter als hier in Budapest waar de lucht heel droog en vuil is door alle auto’s en metro’s . Het is veel minder druk als in Budapest en de mensen zijn vriendelijker, en spreken beter Engels. Echt zo leuk. Je kunt er mooi wandelen in de bergen (iets voor de volgende keer) en heerlijk en goedkope taartjes eten, nog beter dan in de konditorei in Duitsland en veel goedkoper. Dat is trouwens ook echt het enige dat goedkoop is. Euhm Pécs, ja we hebben het er echt heel leuk gehad. Pécs is de stad met de eerste universiteit, dus er zijn veel studenten.
Na 1,5 dag Pécs helemaal te lopen ophemelen komen we twee studenten tegen, waarvan een geneeskunde. Deze vertelde ons dat in Pécs het percentage longkanker patiënten en doden het hoogste is door de vervuilde lucht in Pécs. Dit door de fabrieken om de stad heen, weg illusies, weg schone lucht…. Maar wel een mooie stad om naar terug te keren.

En dan op je slippers in de winter naar stage. Een winter die mooier, warmer en zonniger is dan in Nederland maar niet zo dat je met de slippers naar buiten kunt. Maar toch vertrek ik elke morgen met mijn blote voeten in mijn slippers naar mijn stage.

Het was moeder kind week. Leuk, leerzaam, intensief en vermoeiend! Vier kinderen kwamen slapen met hun moeders. Deze kinderen kregen overdag testjes en daarbij kon ik observeren, filmen of onderzoeksformulieren invullen. Natuurlijk kon ik ook spelen met de kinderen. De dagen waren wel vermoeiend in de zin van, ik probeer Hongaarse woorden mee te krijgen, ik praat Engels met Csilla (mijn stagebegeleidster) en Duits met twee van de moeders die dit wel kunnen spreken. Mijn verslagen maak ik in het Nederlands die ik hierna weer omzet in het Engels, haha. Uiteindelijk kon ik de kinderen ook niet zoveel instructie geven omdat deze duidelijke mondelinge sturing nodig hebben. Maar vanaf volgende week beginnen mijn twee wekelijkse Hongaarse taalcursussen en mijn één wekelijkse Hongaarse cultuurcursus. Dus ik ben benieuwd.

Als de computers van de instelling het toelaten dan komen er deze keer wat foto’s bij. Ze hebben beloofd volgende week internet verbinding te geven maar of dit lukt??? Jullie horen het wel….

Dankjullie voor de reacties per mail, erg lief en erg stimulerend :)

Die Hongaren

Nu ben ik een week hier, het wennen begint heel langzaam.
Maar uiteindelijk went zelfs het toetsenbord!

Ik woon in de instelling zelf, de instelling heeft een aparte vorm, iets wat doet denken aan een kinderverhaaltje.
Aan de Hűvősvőlgyi (chilly valley), deze straat is echt super lang, vandaag ben ik richting het moszkva tér gelopen, daar doe je dus echt een uur over. Ik woon in een soort parkje dat wordt beveiligd door mannetjes,
naast een spookhuis, een heel groot geel huis, met echt iets van 80 kamers. Dit is een oude psychiatrie voor kinderen waar vroeger illegale prakrijken werden uitgevoerd. Nu staat het gebouw meer als de helft leeg en is het vervallen.

Samen met renee heb ik deze week een aantal dingetjes geien.
We zijn met de childrenˇs train, dat is een treintje wat nog uit het oude communisme stamt en wordt bestuurd door een volwassen machinist en voor de rest door kinderen, naar Janos Hegy geweest (in de Buda Hills). Hier kon ik door de takken heen echt het meest mooie uitzicht van Budapest zien. Na een wat hogere klim, stond daar boven op de berg een monument waar we ook nog naar binnen konden. Vanaf daar had je uitzicht over heel Budapest. Echt super mooi. De Buda Hills zijn we met de kabelbaan weer na beneden gegaan, echt zo grappig. Op een gegeven moment ga je gewoon langs de slaapkamerramen van mensen.

Ook heb ik een mooie wandeling langs de donau gemaakt, eerst aan de ene kant, zodat ik een mooi uitzicht had op Buda en daarna aan de andere kant, waardoor natuurlijk het uitzicht op pest verscheen.
We zijn ook wezen stappen, aan de hand van de trotter. Ik geloof dat dat boekje geschreven is door mannen, de plaatsen waar we waren waren niet echt het je van het het. We zijn begonnen in de Billard. Heel leuk omschreven als een kelder van allemaal gangetjes, en leuke muziek waar je ook kan biljarten. Nou het was alleen biljartjes, geen grote kelders met kleine ruimtes geen muziek. Dus wij op naar de discotheek die daar oh zo leuk instond. The Place to be, niet dus. Echt een combinatie van Skihut Bozzini en Naar Huis en dan nog erger, met wat van die blonde dozen die in een kooi stonden te dansen. Weten we dat in ieder geval voor de volgende keer.

Morgen gaan we naar Kodolánji, de Hogeschool waar we onze taalcursus zullen gaan volgen en waar we ook een cursus krijgen over de Hongaarse cultuur. Misschien dat ik dan erachter kom, waarom de Hongaren zo stug, individualistisch en patrionistisch zijn. Het is echt hier een hele eigen wereld.

Dank jullie voor alle reacties over de mail echt heel leuk! Ik mis jullie ook nu echt al heel erg en dan moet ik nog ongeveer 174 dagen hihi...

Aankomst

Na een lange vermoeiende dag vol emoties, leuke omdat je eindelijk datgene gaat doen waar je al een half jaar lang naartoe leeft, deprimerende omdat dat afscheid nemen wat je zolang hebt uitgesteld (want het is maar een half jaar) dan toch komt, opwindende voor datgene wat komen gaat en vermoeide door je slaap te kort, kom je aan in Budapest. Je nieuwe woonplaats voor 6 mnd.

De zon schijnt, in Nederland in het kouder dus zo erg is het hier niet!
De taxischauffeur kijkt al nors als je instapt (terwijl er toch twee hele leuke meiden instappen:P) Hij rijdt namelijk in zones en wij wonen in zone 3, een eind rijden dus! Na een dollemans rit van ongeveer 40 minuten komen te aan, een tel.nr rijker.

We worden goed ontvangen de kamers zijn mooi opgeruimd en worden eens per week schoongemaakt! Misschien is alles iets te gastvij, waardoor beloftes soms loze beloftes worden. Maar dat weten we nu!
Na een korte introductie op Vadaskert (weten ze wel wat we komen doen?) gaan we samen nog even Boedapest in.
Zo gaat mijn eerste dag langzaam voorbij, totdat we uiteindelijk neervallen van moeheid!

Ik ben dus heel goed aangekomen, en hoop echt dat ik me hier op me gemak ga voelen, de mensen zijn niet bepaald spontaan of vriendelijk, en Engels of Duits spreken doen de meeste ook niet! De stad is een heel groot doolhof!

Wel wil ik iedereen echt heel erg bedanken voor de mails, kaartjes, cadeautjes en fotos ik heb echt alles mee hier naartoe genomen zodat mijn kamer mijn thuis kan worden.
Zodra ik internet op mijn kamer heb volgen fotos want ik heb echt super mooie fotos van Budapest!!!

Whaa het aftellen is begonnen en het afscheid nemen gestart!!!
Over precies twee weken en een nacht vertrek ik na lang aftellen naar Hongarije...
Hier ga ik een half jaar stage lopen, hongaars leren, mooie dingen zien, plaatsen bezoeken, lekker eten en (hopelijk) leuke mensen ontmoeten!
Om het dan helemaal af te maken houd ik deze weblog bij zodat jullie kunnen lezen wat ik allemaal mee maak, want dat kan ik echt geen half jaar onthouden :)

Ik zal proberen alles zo goed mogelijk bij te houden!