Terug uit Roemenië, waar ik 3 dagen ben geweest.
Na een autorit van 5 uur, waarin achteruit rijden op de vluchtstrook, praten met elkaar (door naast elkaar te gaan rijden op de autobaan) kon, waar er wel een speed limit was, maar waar niemand zich iets van aantrok, en bellen en smsen ook heel "normaal" was.
Eenmaal bij de Roemeense grens aangekomen, waren er echt nog doaune, die streng naar je foto keken en dan streng na je gezicht... Had ik het paspoort van mijn zusje bij me was ik er ook wel doorgekomen. Voorbij de grens ging de klok gelijk een uur vooruit, en werden de straten hobbelig en slecht, was de toevoer van stroom voor de huizen gew
oon zichtbaar en liepen er veel straathonden. De armoede en het verschil met Budapest werden goed duidelijk in Satu Mare.
Maar natuurlijk was ik gekomen voor de conferentie, waar mijn stagebegeleidster mij en Renee mee naar toe nam.
De talen die gesproken werden waren Roemeens en Hongaars. Waar ik natuurlijk dus niets van versta. De vertalingen die er waren, waren ook in het Roemeens en Hongaars. Er werd echter steeds iemand gevonden die voor ons de lezingen naar het Engels kon vertalen.
Vertegenwoordigd waren vooral ouders(verenigingen) en professionals uit Hongarije en Roemenie. In Roemenie is de zorg voor Autisten nu pas een heel klein beetje op gang aan het komen, vandaar ook deze conferentie, om ouders en professionals met elkaar in contact te brengen en zich samen te voegen om een goed standpunt te maken, en eventueel een motie bij de overheid in te dienen, Om van elkaar te leren en met elkaar in contact te komen.
Samen met Renee heb ik een instelling bezocht voor autisten. Samen met ouders is het materiaal met de hand gemaakt. De overheid betaald alleen de gas/water/licht voorziening voor deze instelling, voor de rest is er geen hulp. Echt triest....
Echt tijd om de omgeving te zien was er niet. Het centrum van Satu Mare is maar klein, met een parkje. Het is een mooi en charmant stadje om te zien, maar er straalt ook armoede vanaf.
Na deze drie leervolle dagen vol met indrukken zat het er al weer op.
Met z'n vijven
in een klein autootje zijn we zaterdag avond terug gekomen naar Budapest.
Na een autorit van 5 uur, waarin achteruit rijden op de vluchtstrook, praten met elkaar (door naast elkaar te gaan rijden op de autobaan) kon, waar er wel een speed limit was, maar waar niemand zich iets van aantrok, en bellen en smsen ook heel "normaal" was.
Eenmaal bij de Roemeense grens aangekomen, waren er echt nog doaune, die streng naar je foto keken en dan streng na je gezicht... Had ik het paspoort van mijn zusje bij me was ik er ook wel doorgekomen. Voorbij de grens ging de klok gelijk een uur vooruit, en werden de straten hobbelig en slecht, was de toevoer van stroom voor de huizen gew
oon zichtbaar en liepen er veel straathonden. De armoede en het verschil met Budapest werden goed duidelijk in Satu Mare.Maar natuurlijk was ik gekomen voor de conferentie, waar mijn stagebegeleidster mij en Renee mee naar toe nam.
De talen die gesproken werden waren Roemeens en Hongaars. Waar ik natuurlijk dus niets van versta. De vertalingen die er waren, waren ook in het Roemeens en Hongaars. Er werd echter steeds iemand gevonden die voor ons de lezingen naar het Engels kon vertalen.
Vertegenwoordigd waren vooral ouders(verenigingen) en professionals uit Hongarije en Roemenie. In Roemenie is de zorg voor Autisten nu pas een heel klein beetje op gang aan het komen, vandaar ook deze conferentie, om ouders en professionals met elkaar in contact te brengen en zich samen te voegen om een goed standpunt te maken, en eventueel een motie bij de overheid in te dienen, Om van elkaar te leren en met elkaar in contact te komen.
Samen met Renee heb ik een instelling bezocht voor autisten. Samen met ouders is het materiaal met de hand gemaakt. De overheid betaald alleen de gas/water/licht voorziening voor deze instelling, voor de rest is er geen hulp. Echt triest....
Echt tijd om de omgeving te zien was er niet. Het centrum van Satu Mare is maar klein, met een parkje. Het is een mooi en charmant stadje om te zien, maar er straalt ook armoede vanaf.
Na deze drie leervolle dagen vol met indrukken zat het er al weer op.
Met z'n vijven
in een klein autootje zijn we zaterdag avond terug gekomen naar Budapest.
3 opmerkingen:
Hoi Janneke!
Via het welbekende hyves kwam ik op je blog terecht. Leuk om te lezen dat mijn 'ex-collega' ook voor een buitenland-stage heeft gekozen :)
Hoe bevalt het? Voel je je al een beetje thuis daar?
Ik zit nog steeds in Finland, ik las in je vorige blog iets over twee finse meisjes die heel goed kunnen drinken, haha, dat beeld moet ik helaas bevestigen. Finnen zijn in het algemeen stille mensen, maar met een slok alcohol op... :) Alcoholisme is hier dan ook een groot probleem. Daar komt dan nog bij dat de uitkering hoger is dan het minimumloon, dus mensen laten zich ontslaan, dan gaan ze drinken omdat ze overdag niets beters te doen hebben....
Nog veel succes in Boedapest!! Hou je taai en geniet ervan!!!
Liefs,
Ira
www.irabaggen.waarbenjij.nu
Heej Janneke
Hoe gaat het met je? Ik lees dat je weer terug bent uit Roemenie. over internationalisering gesproken ;)
Ik hoop dat je stage wat meer vorm begint te krijgen, zodat je er ook niet helemaal voor niks heen bent gegaan. En natuurlijk dat je nog een hele leuke tijd tegemoet gaat!
Heel veel liefs,
Daisy
heey janneke!Hoesie?met mij is alles goed!kindje van kris is geboren he:) Dean..Echt leuke naam!
Had van lieke gehoord dat ze bij je langs was geweest. En dat je in juli terug komt. Heb btw een kaart klaarliggen, maar heb t adres nog niet :( (wel aan lieke gevraagd maar nog niet gekregen:s) zou je mij in een mail je adres nog eens kunnen sturen. Heb ik ook weer meteen je mail adres :)Wil die kaart nl opsturen en wilde je een e-card sturen.
Lots of fun en good luck,
Maud
(Nog geen hongaarse lover? ff checken he :p)
Een reactie posten