Én diák vagyok.

…In vogelvlucht…

Mijn eerste Hongaarse lessen zitten erop. De lessen volg ik aan de Kodolányi Universiteit in Székesfehérvár, ongeveer een dik uur met de trein vanuit Boedapest. Hier volg ik samen met andere internationale studenten uit o.a Polen, Finland en Turkije twee cursussen; Hongaarse taal en Hongaarse cultuur.
De Hongaarse taal is een mooie taal, natuurlijk niet te vergelijken met het Frans maar ook deze taal heeft wel wat. Het is een Fins-Oeraalse taal, en lijkt op geen enkele andere taal. We hebben eenvoudige zinnetjes opgelezen, en zelfs deze waren niet altijd even eenvoudig.
De cultuurlessen zijn ook interessant, ze gaan in op de Hongaarse cultuur; van schrijvers en musici tot feesten, gebouwen en eten.
De stage wil (na de ene intensieve week) niet echt vlotten. Ik heb eigenlijk geen stage meer gehad. Steeds is het; “next week, tomorrow in the afternoon (en dan is er niemand)” enz. Maar mijn stagebegeleidster vanuit de instelling zou vanaf maart meer tijd voor ons hebben. Dus we zullen zien, tot die tijd zelf maar initiatief tonen en kijken hoever we daarmee komen

Het straatleven van Boedapest (maar ook Hongarije)...
Veel mensen zijn arm maar hebben wel nog een huis boven hun hoofd. Veel huizen zijn hier oud, van origine mooi maar hebben hun gloriedagen al gehad. Ze zijn vervallen, donker, somber.
Er is echter ook een grote groep Hongaarse bevolking zonder dak boven hun hoofd. Deze mensen leven bijvoorbeeld in de metrotunnels. Overdag proberen ze wat spulletjes te verkopen aan mensen. Er is ook nog een categorie die met een bekertje zit bedelen voor wat geld. Arme mensen; jong/oud, man/vrouw, gehandicapt, met huisdieren, met kleine eigendommen. Echt heel betreurenswaardig. Er zijn maar weinig plekken (opvanghuizen) voor deze mensen.
Ook zijn er nog dakloze mensen die voor zichzelf een dak hebben gemaakt. Deze mensen leven tussen de struiken, bijvoorbeeld langs het spoor. Soms samen met een hond. Ze hebben van oude dekens, plastic en van allerhande spulletjes eigen hutjes gebouwd. Doordat het nu nog koud is (vooral in de avond en nacht), en het hier helemaal niet regent (in deze maand heeft het 0,5 dag geregent) begint er nog niets te bloeien.
Op straat wordt veel openbaar alcohol gedronken, vooral wodka en andere sterke dranken. In sommige plaatsten, letterlijk op elke straathoek.


“The past must be acknowledged…”
In the House of Terror.
In 1944 stond dit gebouw bekend als “the House of Loyalty”. Het was het hoofdgebouw van de Hongaarse Naties. Na ‘bevrijding’ door de Russen werd het gebouw tussen 1945 en 1956 de vestiging van de communistische terreur organisatie ÁVH. Nu is het een museum, een herinnering en eerbetoon aan de slachtoffers van de terreur maar ook een herinnering aan alle verschrikkingen van de twee dictatoriale terreur bewinden.
Echt heel indrukwekkend, een stukje uit de geschiedenis van Hongarije, een geschiedenis nog niet een zo lang geleden.


~ Ket D’entrée *Gödöllöi Királyi Kastélmúzeum ~
Het grootste paleis in Hongarije.
Dit kasteel staat bekend om zijn geschiedenis en zijn unieke architectuur. Voor de leek staat het kasteel gewoon bekend als het paleis van keizerin Elisabeth in Hongarije. Haar zomerverblijf.
Een droom van (bijna) elk meisje om daar doorheen te paraderen. Een mooie tentoonstelling, met sommige meubelstukken nog van originele afkomst, portretten en natuurlijk kledij…

Wat er de volgende keer weer te zien is...?